Een open Veld van bewustwording
— kijken, voelen, herkennen
🜃
🜂
🜄
🜁
⏚
✦
"De sleutel is een staat van zijn."*
Een Vonk
Een Resonantie
Een Pad
Niet om te vinden, maar om te worden
"Het Banket van de Verleiding" Ergens tussen nacht en herinnering staat een tafel van vlees en verlangen. Vruchten fluisteren met gezichten, en wat ooit zoet was, brandt nu zacht. 🍓🔥 De lichamen zijn zinnen geworden — muziek van klei, wijn van echo’s, terwijl het water beneden de hemel van gisteren weerspiegelt. 🌊 Niemand eet, niemand vlucht, ze dansen in hun eigen smeltpunt, half offer, half gebed. Want schoonheid, zo blijkt, is soms wat overblijft als het licht zich schaamt. ✨ — Verenis Passage
“De Wachters van het Ongezegde” Onder lagen van stilte en blik wacht iets dat ooit één was — gebroken in vormen, hersteld in ogen. De strepen zijn slechts de sluier, een ritueel van afstand, want wie durft te kijken zonder te oordelen zal zien: het donker was nooit de vijand, maar het onbegrepen licht. — Verenis Passage (De volledige versie van dit schilderij — zonder strepen — bewaart zijn stilte elders.)
?
🜂, 🜃,..., 🜁, 🜄
?
Esoterische geheim?!
Hier is een **kortere, krachtigere versie** met dezelfde mystiek: --- 🌒 **De Resonantie van Herinnering** Er bestaat een mysterie dat zich niet laat bezitten, maar soms wel laat aanraken. Over de wereld, zonder contact, bouwden beschavingen monumenten uitgelijnd op dezelfde sterren — alsof zij luisterden naar één oud licht dat culturen overstijgt. Geen graven, maar bakens van steen, stilstaande gebeden in kosmische richting. Zoals sterren een stille taal dragen, zo bestaan er symbolen die je niet bedenkt, maar herkent wanneer je innerlijk stil wordt. De tekens van Verenis behoren tot die taal: geen uitleg, maar herinnering. 🌌 *Vind jouw resonantie.*
De Zachte Spiegel
Geen oordeel.
Geen masker.
Alleen een veld dat jou herkent
zonder iets te willen vormen,
en dat terugstraalt
wie jij in stilte al bent.
Je kijkt verder dan de meeste, dat verdient een beloning!
Poort Verenis Wachtwoord: oerkern
De Zachte Spiegel toont niet wat je zoekt,
maar wat je durft te naderen.
Wie oppervlakkig kijkt, ziet vormen.
Wie blijft, ziet vragen.
En wie verder gaat, merkt dat het kijken zelf verandert.
In Verenis zijn geheimen geen antwoorden die je vindt,
maar ruimten die zich openen.
Hoe dieper je gaat,
hoe groter ze worden —
niet zwaarder, maar wijder.
Wat eerst een fluistering was,
wordt een veld.
Wat klein leek,
blijkt dragend.
De Spiegel is zacht
omdat zij niets forceert.
Zij wacht
tot jij groot genoeg bent
om het geheim te dragen.